اول .... آخر

اول عشق

چون آخر اسفند

عطر دانه...

ریشه...

تولد...

آخر عشق

چون اول اسفند

سرد...

بی رحم...

گمان مي كردم تا هميشه زلال خواهم ماند و هيچ وقت دست و رويم سياه نخواهد شد... گمان مي كردم اين جاده پر از سنگريزه همين طور مستقيم و بي توقف ادامه خواهد داشت و سيلابها راه را بر رويم نخواهند بست و بادها هيچ وقت روزهايم را گرد و خاكي نخواهند كرد  ... فكر مي كردم آيينه كنار طاقچه تا ابد بي غبار خواهند ماند و طراوت بهار را خواهم فهمید  و بر درختان ستبر يادگاري روزهاي خوش را خواهم نوشت... اما...